मिठा बरफ

SAMSUNG
  • Get News Alerts

baleno
tata

घाम अझै टन्टलापुर थियो। सिमरनले लामो जिब्रो निकालेर स्स्...स गर्दै बरफ चुसी। यो देखेर सुखी देवीको मुख भित्रदेखि रसायो। आँत हरहर भएर आयो। घुटुक्क थुक निली। उसका आँखा सिमरनको रसिला ओठतिर एकतमासले परिरहे। तर सिमरनलाई यसको कुनै वास्ता छैन। उ बरफ चाट्दै फुरफुर गरेर हिंडिरही। सुखी देवी उसको स्कुल ब्याग बोकेर टिठलाग्दोसँग पाइला सार्दै थिई। धुलोले फुस्रिएको अनुहार, कलेटी परेको ओठ, अनयास तिर्खाएको घाँटी, मिठा बरफका लागि लालायित आँखा। दृश्य हृदयस्पर्शी थियो। उनीहरु स्कुलबाट नहरको किनारै किनार घर फर्कदै थिए।

हेर्दै खाउँखाउँ लाग्ने त्यो रसिलो बरफ एकपटक मात्र चाट्न पाए नि हुन्थ्यो भन्ने सुखी देवीलाई लागेको छ। उसले बरफको स्वाद कहिल्यै अनुभव गरेकी छैन। निकै चिसो र मिठो हुन्छ भन्नेसम्म सुनेकि छे। बरफको सिन्को समातेर जिब्रो र ओठले सररर चुस्ने तिर्सनाले मन तड्पिन्छ। तर कयौँ दिन देखिको यो तिर्सना मेट्ने अवसर भने उसलाई जुरेको छैन। सिमरनको ब्याग बोकेर स्कुलतिर लाग्दा उसलाई हरेक दिन लाग्छ, ‘आज त एक पटक चाख्न पाउँछु कि।’ तर सिमरनले कहिल्यै त्यो मौका दिएकि छैन। सिन्कामा बरफ रहुन्जेल स्वाद लिई लिई आफैँ चाट्छे। अनि नहरतिर सिन्को मिल्काएर फुर्किदै कुद्छे। करिव नौ वर्षकि सिमरनलाई बाँडेर खाऊँ भन्ने ज्ञान नै नआएको होला, तर त्यस्तै उमेरकि सुखी देवीको मनमा भने हरेक दिन आशा पलाइरहन्छ। सायद संसारमा मानिसले सर्वप्रथम दिनभन्दा लिन नै सिकेका होलान्। जन्मिदै आमासँग दूध लिन्छन् र बदलामा लात हान्छन्।

शुरुमा त उसलाई लागेको थियो, अहिले म नयाँ छु, पछि त उसले मायाँ गरिहाल्छे। सधैँ उसको झोला बोकेर हिँडेपछि मलाई पनि बरफ चाख्न दिन्छे होला। यसरी सिमरनको झोला बोकेर हिंडेको तीन महिना जति भयो। तर पनि सिमरनले त्यो मिठा बरफ चाख्न दिएकि थिइन। स्कुलका केटाकेटीहरु छुट्टी हुनासाथ सधैँ गंगु चाचाकहाँ बरफ किन्न झुम्मिन्छन्। एक छिन त त्यहाँ भिडमभिड हुन्छ। केटाकेटी ठेलाठेल गरेर ‘गंगु चाचा, गंगु चाचा’ भन्दै कराउँछन्। आप्mनो हातमा बरफ पर्नासाथ संसार जिते जस्तै खुसी हुन्छन्। उनीहरु राता, पहेँला, सेता रंगका बरफहरु लिएर बातमार्दै चुस्न थाल्छन्। हातमा बरफ परेपछि उनीहरुलाई कुरा पनि थुप्रै आउँछ। उनीहरुको खुसी, निस्फिक्रीपन साँच्चिकै हेर्नलायक हुन्छ। बरफ चुस्दै गल्याङमल्याङ गरेर कराउँदै घरतिर लाग्छन्, सुखी देवी त प्रायः बुझ्दा पनि बुझ्दिन।

त्यो स्कुलका केटाकेटीको दैनिक जीवन प्रायः यस्तैगरी वित्छ। तर सुखी देवीको दिन भने निकै फरक छ। सिमरनको ब्याक बोकेर स्कुल आउँने र साँझमा स्कुल छुट्नासाथ फेरि ब्याग बोकेर घर पुर्याउने उसको दैनिक ड्युटी बनेको छ। स्कुल छुट्टीको घण्टी बजेपछि सुखी देवी बरफ दिने ठाउँ नजिकै आएर उभिन्छे र मुख मिठ्याउँदै यताउता हेर्छे। कसरी स्कुले केटाकेटी कक्षा कोठाबाट दौडिदै आउँछन् र गंगु चाचाको वरिपरि मौरी जस्तै गोलो पर्छन्, त्यो दृश्य उसलाई कण्ठ छ। राम्रा लुगा लगाएका आफू जस्तै केटाकेटीले बरफमा हारालुछ गरेको दृश्य उसलाई पनि रमाइलो लाग्छ। त्यो हुलमा धक्कमधक्का गर्दै जान उसलाई पनि रहर छ। तर आफूले त्यो गर्नुहुन्छ कि हुँदैन, उ अलमलमा पर्छे। किन भने उसले न कपाल कोरेकी छे , न रिवन बाँधेकी छे, न राम्रा लुगा लगाएकी छे, न खुट्टामा जुत्ता छन्। उसले आफूलाई निकै फरक र कमजोर पाउँछे। उसलाई ती केटाकेटीको जीवन निकै सुखी र रमाइलो लाग्छ।

पहिला त सुखी देवीलाई लागेको थियो, स्कुल गएपछि सवैले यो बरफ खान पाउँछन्। तर होइन रहेछ। त्यसका लागि अठनी पैसा दिनुपर्ने रहेछ। त्यो पैसा उसँग थिएन। त्यसैले सुखी देवीको देह सिमरनको जुठो बरफका लागि छटपटिन्थ्यो। तर उसको त्यो कुण्ठा मन भित्र गुडुल्किएर रह्यो, निकास पाएन।

बरफ बेचेको ठाउँभन्दा अलि पर उभिएर सधैँ आफूतिर अतृप्त आँखा तेस्र्याउने त्यो मायालाग्दी केटीलाई शुरुमा त गंगु चाचाले वास्ता गरेनन्। तर उ सधैँ आउँने र अलि पर उभिएर बरफ नलिई फर्किने गरेको दृश्यले एक दिन गंगु चाचाको हृदय छोयो। त्यो दिन पनि उ स्कुल छुट्टीको घण्टी लाग्ने वेलामा त्यहाँ पुगिसकेकी थिई। आफू अगाडि उभिएर टुलुटुल बरफको डब्बामा हेरेको देखेर गंगु चाचाले उसलाई बोलाए र एउटा मिठा बरफ दिए। पहिला त उसलाई विश्वासै लागेन। तर गंगु चाचाले ‘खाऊ बेटी खाऊ’ भन्दै ढाड थपथपाएर बरफ समाउन दिएपछि उसको खुसीको सीमा नै रहेन। उसले झटपट बरफ समाती। के गरौँ, के भयो। छुट्टीको घण्टी बज्यो। केटाकेटी दौडादौड गर्दै निस्किए। उ हातमा वरफ समातेर सिमरनलाई हेर्दै थिई। दौडिएर आएका केटाकेटीको धक्कम धक्काले समातेको बरफ उछिट्टिएर नालीमा खस्यो। उ हेरेको हेरै भई। अरुले त वास्ता पनि गरेनन्। उ हिक्कहिक्क गर्दै हुलबाट निस्की। भित्र देखि उम्लिएको खुसी एकैछिनमा चकनाचुर भयो। आज पनि उसले बरफ चाख्न पाइन।

बरफका लागि उसको मन कति छटपटिएको थियो, कसैले बुझेका थिएनन्। भाँडा माझेर गुजारा गरिरहेकि आमासँग पैसा माग्ने हिम्मत थिएन। वास्तवमा उसले आप्mनी आमाको हातमा पैसा परेको पनि देखेकि छैन। कहिल्यै बजार गएर केही किनेको पनि थाहा छैन।

सिमरनले अठनी झिकेर बरफ किन्दा, उसको मन केही वेर निकै फुर्किन्छ। तर जव सिमरनले आफू मात्र बरफ चुसेर हातमा सिन्को मात्र बाँकि राख्छे, तव उ निकै निरास बन्छे। त्यसपछि उ सोच्दछे, आज त आमासँग बरफका लागि अठनी माग्छु। तर कहिल्यै आँट पुग्दैन। एक दिन साँझ उसले बरफ किन्ने पैसाका लागि मुख खोली, तर गाली मात्र सुन्नुपर्यो। आमा रतियाले सानो निहुँ मात्र के पाएकि थिई, सारा दुःखका पन्तुरा फुकाएर कराउन थाली। निकैवेर एक्लै भुतभुताई। जीवन जीउनका लागि रतियाले भोगिरहेको पीडाका श्रृङखलाहरु निकै मर्मस्पर्शी थिए। तर सुखी देवीको माग पनि ठूलो चाहिँ थिएन। जम्मा अठनी। त्यो पनि नपाउँदा उसको मनमा आघात पुग्यो। भन्न केही नसके पनि मन निकै बेचैन बन्यो। उ निरास र हतोत्साही बनी। राती अवेरसम्म कोल्टो फेर्दै छटपट छटपट गरिरही। मनमा विद्रोहको भावना अंकुरित हुँदै थियो। धैर्यताका पर्खालहरुमा तिर्सनाका ज्वालामुखी विस्फोट हुँदै थिए।

उज्यालो भयो, वेलुकाका धेरै आवेगहरु सेलाईसकेका थिए, तर रित्तिएका थिएनन्। हृदयको कुनै कुनामा जमेर बसेका थिए। घामको झुल्कोसँगै उसका दैनिक नियमितता शुरु भए। सरसफाइ सकेर तयार भई। सिमरनको व्याग बोकेर नहर र उखुवारीको किनारै किनार स्कुलसम्म पुर्याउन गई। एक्लै फर्किएर घर आउँदा उसको मन निकै उथलपुथल भयो। उसको मस्तिष्कमा अतितका धमिला दृश्यहरु आए।

रगत छाद्ने रोगले उसका बा वितेपछि उनीहरु निकै दुखी र असहाय बने। खानै नपाएर मर्नुपर्ने स्थिति बन्दै गएपछि उनीहरु सुकुम्वासी टोल छोडेर कमला नदि तटको सानो बजारको साहुकहाँ आश्रय लिन पुगेका थिए। साहुले गोरु गोठसँगै छ्वालीले बारेर आमा छोरीलाई बस्ने व्यवस्था गरिदिएका थिए। वस्न खान दिएवापत घरका भाँडाकुँडा सरसफाइ देखि सवै काम गरिदिनुपथ्र्यो। उ रोगी पनि भएकाले धेरै काम गर्न सक्तिनथी। सुखी देवी हरेक दिन आफू सरहकि सिमरनको ब्याग बोकेर नजिकैको स्कुल जाने आउने गर्थी। बुढेसकालको सन्तान भएर हो कि साहुसाहुनी सिमरनलाई असाध्य मायाँ गर्थे। स्कुल धेरै टाढा नभए पनि हरेक दिन सुखी देवीलाई ब्याग बोक्न लगाएर पठाउँथे।

त्यस दिन पनि स्कुल छुट्ने वेला भएपछि साहुनीले सुखी देवीलाई सिमरनलाई लिन जा भनिन्। उ स्कुलतिर लागी। उसको मनमा आज जसरी पनि बरफ चाख्छु भन्ने लागेको थियो। सिमरनसँग मागेरै खान्छु भन्ने सोच्दै थिई। उ पुग्दा स्कुलको घण्टी बजिसकेको थियो, केटाकेटी दौडिदै बाहिर आइरहेका थिए।

सधैँ झैँ सिमरनले अठनी दिएर बरफ लिई र खाँदै अगाडि बढी। आज पनि सुखी देवी मुख मिठ्याउँदै उसको अनुहारमा हेर्दै हिंडी। उसलाई बरफ मागेर खाने विचार छ। तर कसरी मागुँ, के भनुँ भइरह्यो। लम्किदा लम्किदै, सोच्दा सोच्दै उनीहरु नहरको पुलछेउ पुगे। सिमरनले वास्तै नगरेपछि सुखी देवीले, ‘ए सिमरन बरफ एकदम मिठो छ ?’ भनी। उसले एकदम मिठो छ भन्दै फेरि स्स्स्स गरेर चुसी। सुखीदेवीलाई अझ खाउँखाउँ भयो। ‘मलाई पनि एक पटक देउन’ उ असाध्य दविएको स्वरमा बोली। तर सिमरनले ठाडै ‘नाई’ भनी। उसले बरफ आधा भन्दा बढी खाइसकेकी थिई। सुखी देवीलाई के गरौँ के भयो। खप्न सकिन, रिस उम्लिएर आयो। उसले एक्कासी झम्टिएर बरफ खोसी र सिमरनलाई नहरतिर धकेलिदिई। सिमरन पल्टदै नहरको पानीमा डुब्न पुगी। उ एकैछिनमा गहिरो पानीमा बेपत्ता भई। सुखी देवी नहरको पुलमाथी बसेर ढुक्कसँग बरफ चुस्न थाली। तर उसलाई खासै मिठो भने लागेन।

hundai
national
nic
mahindra
nic asia

प्रतिकृया दिनुहोस

बिज्ञापन

mahindra

विचार

Hyundai

किनमेल

apex

ग्लोबल

vianetwlink

कला

अंग्रेजी संस्करणबाट

ब्लग

  • फिनल्याण्ड आउँदै हुनुहुन्छ यसो गर्नुहोस् फिनल्याण्ड आउँदै हुनुहुन्छ यसो गर्नुहोस्

    मास्टर तहको पढाई विश्वविद्यालयहरुमा हुन्छ। केही पोलिटेक्निक्सले मास्टर तहको पढाई पनि सञ्चालन गर्छन तर त्यसका लागि काम गरेको अनुभव खोजिन्छ । हेलसिन्की विश्वविद्यालय, आल्टू विश्वविद्यालय विश्वकै उत्कृष्ट विश्वविद्यालयहरू हुन्। यी विश्वविद्यालयमा भर्ना निकै प्रतिस्पर्धात्मक हुन्छ। फ़िनल्याण्डमा वर्षको एक पटक विधार्थी भर्ना कार्यक्रम हुन्छ, अगस्ट -सेप्टेम्बरमा।

    प्रकाश पोखरेल

  • बढ्दो आत्महत्या सामाजिक सरोकारको विषय बढ्दो आत्महत्या सामाजिक सरोकारको विषय

    आत्महत्याको घटनालाई कुनै परिवारको निजी मामला भनेर अनदेखा गर्नु भन्दा पनि एउटा सामाजिक, सांस्कृतिक, लैंगिक, आर्थिक, मानसिक र मनोवैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट विश्लेषण गर्नु जरुरी छ। गहन विश्लेषण बिना सरल अभिव्यक्ति दिएर सामाजिक दायित्वबाट पन्छिनु चेतनशील व्यक्तिको पहिचान होइन। एक आपसमा सहयोगको भावना, मनोबैज्ञानिक तथा मानसिक समस्याबारे शिक्षा/चेतना,  सकारात्मक सोचाई, स्वस्थ प्रतिस्पर्धा र सामाजिक समस्याहरुप्रतिको संवेदनशीलतालाई प्रोत्साहन गर्ने हो भने आत्महत्याद्वारा अकाल मृत्युको घटनालाई धेरै हदसम्म न्युनिकरण गर्न सकिन्छ।

    बिभु थपलिया श्रेष्ठ

  • एउटा नर्सको स्विकारोक्ती: के डा. केसी राष्ट्रद्रोही नै हुन् त? एउटा नर्सको स्विकारोक्ती: के डा. केसी राष्ट्रद्रोही नै हुन् त?

    म एक स्वास्थकर्मी हुँ। मैले मुलुकका बिभिन्न जिल्लाहरुमा करिब १५ वर्षसम्म नर्सिङ सेवा प्रदान गरे। मेरो कार्यक्षेत्र दुर्गम र सुगम दुवै ठाउँमा थियो। भाग...

    सुशिला पाण्डे

साहित्यपाटी

  • पैंचो पैंचो

    दुर दराजबाट

    मैलो र फाटेको लुगामा सजिएर

    आफूलाई धकेल्दै आफैंले

    हर्केकी छोरीले ल्याइपुर्‍याएकी छ

    सिंहको गर्जन चल्ने ठाउँमा।

    सिर्जना सुवेदी

  • अजरा ब्युँझनुअघि अजरा ब्युँझनुअघि

    स्थिति सकसपूर्ण छ। अब कुरा कसरी अगाडि बढाउने साएथुरेनलाई थाहा छैन। मौनतालाई चिर्दै सेतो कार निक्कै स्पिडमा कण्डोयोकी गार्डेनको पश्चिम गेटबाट छिर्छ। उनीहरु उभिइरहेको ठाउँबाट प्रष्ट त्यो देखिन्छ। गाडी अचानक रोकिन्छ। निकै हतारमा एउटी अर्की महिला गाडीबाट ओर्लिन्छे र साएथुरेनहरु भएतिर आउँछे। उसले चोको हात समाएर तान्छे र कानेखुसीको पारामा अजराकी आमालाई भन्छे, ‘तैंले गर्दा हामीलाई पनि समस्या भएको छ। छिमेकीहरुले प्रश्न गर्छन्। पुलिसले पनि चियो गर्छ। बाहिरबाट आएका कुलाहरुलाई शरण नदिनु भनेर पुलिसले उर्दी गरेको छ। आजदेखि आफ्नो व्यवस्था आफैं गर। सबभन्दा राम्रो त तँ त्यही मस्जिदमा जा।’ चोलाई घिसार्दै महिला अघि बढ्छे।

    घिमिरे युवराज

  • सिकर्मीको सिसाकलम सिकर्मीको सिसाकलम

    काकाले आश्चर्य मान्दै मुन्टो हल्लाएर थप्नुभयो, ‘हो नि त, कति चाँडो कुरा बुझेको। जीवनमा मात्रै हैन, संसारमा नै नराम्रा चिज जति चिन्न सक्यो र फाल्न सक्यो भने त सबै राम्रैराम्रा त बाँकी हुन्छन् नि।’सिकर्मीका कुरा मलाई साहै्र घत लाग्यो। ती कुराले मलाई आँखा खुलेजस्तै भयो। उहाँ पक्कै पनि आदरणीय हुनुहुन्छ भन्ने मलाई लाग्यो। अझ उहाँले कानमा सिउरने गरेको सिसाकलम पनि मलाई महान् लाग्यो। मनमा लागेका कुरा मैले रोकिरहन सकिनँ। ‘काका, तपाईंको त्यो सिसाकलमचाहिँ मलाई दिनोस् न है।’ मैले मुख फोरिहालेँ, ‘बरु मैले भर्खरै किनेका नयाँ सिसाकलम तपाईंलाई दिन्छु, हुन्न?’ मेरा कुरा सुनेर हाँसिरहेका काकाले बिस्तारै हाँसो रोकेर भन्नुभयो, ‘यो सिसाकलम त्यस्तो विशेष केही होइन। तिम्रोजस्तै साधारण हो।’

    अनन्त वाग्ले

पाठक विचार

  • राजीनामाले उज्यालियो दाहालको छवि

    लोडसेडिङ अन्त्य, ओबरमा हस्ताक्षर, फास्ट ट्रयाक लगायतका राम्रा काम दाहाल नेतृत्वको सरकारले अघि बढाएको छ। तिनको सह्राना गर्न कन्जुस्याईं गर्न हुँदैन। मुख्य कुरा यदि दाहालको राजीनामाभित्र कुनै भित्री खेलहरु सम्मिलित छैनन् भने उहाँको यो कदम अत्यन्त प्रशंसनीय छ। साथै दाहालले आफ्नो कद उँचो गर्ने अवसर सहर्ष सदुपयोग गर्नुभएको छ। वचनमा ढुक्क बन्न नसकिने मानिस भनेर चिनिने उहाँको छवि उजिल्याएको छ।

    कल्पना भट्टराई

लोकप्रिय

सिफारिस

सूचनापाटी

छापाबाट

vianetwlink